کویریات

...همیشه و همه جا با تو خواهم بود،همراه با نسیمی که صبحگاهان در دامن دشتها و گلها می پیچید... بیش از این ماندن جایزنیست؛ می خواهم آنچه مربوط به این زندگی مادی و حیات و مناسبات آن است را وانهم  و   خود را به جریان پر تلاطم رودخانه بسپارم   و   به طرف دریای آزادی و حیات واقعی شنا کنم  اصلا"می خواهم مهاجر الی الله شوم.وَمَنْ يُهَاجِرْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَجِدْ فِي الْأَرْضِ مُرَاغَمًا كَثِيرًا وَسَعَةً#شهید#خوزستان#اندیمشک8 اسفند 1357https://www.instagram.com/p/CafAutvMwRx/?utm_medium=copy_link کویریات...

  چند روزی است که دوباره دچارتخیلات جامعه شناسانه شده ام؛ همه چیزبا دیدن «فراخوان جشنواره ی علوم انسانی عمار» شروع شد: در اوج نا امیدی ، خلسه ای غمگنانه و عزلتی ناگزیر!!! مدام با خودم کلنجارمی روم که : برای «علوم انسانی عمار» بنویسم یا نه؟! از خودم می پرسم که آیا داشته های علمی  و ذهنی من در حدی هستند که مخاطب این جشنواره باشم ؟!! و اساسا" چه حرف و مسئله ی انسانی و اجتماعی قابل اعتنایی دارم که  با طرح و بحث راجع به آن و دنبال کردن علل و زمینه های بروزش، بتوان به خروجی  با ارزش نظری رسید؟! از طرفی آن بخش از متن فراخوان جشنواره در خاطرم مانده است که تأکید دارد:« آثار ارائه شده به این جشنواره میبایست واجد وجوهی از تأمل نظری بر روی یک پدیده، تجربه و مسئله عینی باشد.»« تجربه و مسئله ی عینی» ؛ تلنگری است به ذهنم!!! در کسری از ثانیه تمام تلخی های مربوط به تجربه های عینی ناموفق شغلی ام در ذهنم تداعی می شوند؛ سالها تلاش و کوشش صادقانه و امیدوارانه؛ برای درست زیستن و شریف و آزاده بودن!! برای متعهد ماندن به اسلام انقلابی با یقین به این اصل که همه مکلفیم به انجام تکلیف؛ نتیجه هر چه باشد!!! بلاخره به این نتیجه رسیدم که بنویسم؛ حتی اگر مخاطب این جشنواره نباشم و حرفم هم چندان جنبه ی پروبلماتیک نداشته باشد و درآخرهم خروجی مفید نظری  به دست ندهد !!! اما حداقل فایده ی آن اینست که روایتی جدید نگاشته می شود که تا پیش ازاین خوانده نشده است. «انسان ها جهان را در قالب روایت می فهمند و آن را در قالب روایت بیان می کنند. روایت هم یک شیوه استدلال و هم یک شیوه بازنمایی است. روایت ها تاریخ سوژه ها هستند؛ آنها بیانگر احساسات، اندیشه ها و تجربیات انسانی هستند. آنها کویریات...